The Giant’s Causeway

Als we het laatste stukje van de Inis 100 rijden worden we meerdere keren omgeleid. Delen van de doorgaande weg zijn weggespoeld. Kennelijk zijn we niet de enigen die last hebben van zoveel neerslag 🙁 Na ruim een uurtje rijden arriveren we bij Bushmills Destillery .

Bushmills Destillery

We parkeren de camper op het parkeerterrein en worden rondgeleid door het proces van whiskey stoken. Het ruikt overal heerlijk en ziet er keurig uit allemaal.

Stoken in koperen ketels

We leren waarom Ierse Whiskey anders is dan Schotse Whiskey maar tijdens het testen na afloop van de rondleiding proeven wij geen verschil.

Cheers !

Het blijft gewoon heel veel alcohol 🙂

Het rijp proces blijft indrukwekkend

Na afloop lunchen we in het dorp en zoeken we eerst een camping. We rijden naar Bush Caravanpark en wederom is het vol omdat er een bankholiday is. Dat hadden we in Zuid Engeland ook al regelmatig. Drie  dagen vrij en het halve land staat op de camping. We parkeren dus op de reserveplekken op de parkeerplaats met nog 4 andere campers.

Op de fiets gaan we naar Giant’s Causeway wat ongeveer 8 kilometer verderop ligt. Een natuurverschijnsel van de eerste orde. Net als de kliffen van Moher is het inmiddels wel helemaal ‘getoeristificeerd‘ met een toegangsprijs, een bezoekerscentrum, een pendelbusje langs de route en een audiotour. Wij gaan gewoon lekker wandelen zonder verder gedoe.

Bezoekerscentrum

Ondanks de drukte is het mooi om te zien. Het vraagt echter wel wat kunst en vliegwerk om foto’s te maken waar niemand op staat.

Best wel veel bezoekers op die beroemde rots

De rosten zijn heel apart gevormd. Volgens de geologen door variaties in koude en warmte. Volgens de legenden door de reus Fin MacCool. Omdat we niet zeker weten wat we moeten geloven vraag ik de reus eerst maar eens om zijn bescherming.

Verzoekje aan de reus

Daarna kunnen we veilig het gebied in en dat geeft weer een aantal mooie plaatjes.


We gaan verder tot waar we mogen. Dat doet 90% van de bezoekers dus niet. Wij lopen wel naar boven tot we een blik kunnen werpen op het amfitheater. Een mooie baai met rood gesteente en groene begroeiing.

De stenen zijn dieprood

Laura’s gele jas steekt daar natuurlijk erg mooi tegen af.

Kan niet missen

Het amfitheater zelf is woest en onderhevig aan erosie. Daarom mag je vanaf daar niet meer verder wandelen. De hekjes van het oude wandelpad liggen beneden op het strand. Inderdaad niet meer zo veilig dus.


We lopen daarna weer terug en zowaar breekt het zonnetje door. Lekker hoor, dat hebben we wel een beetje gemist.

De zon breekt door

We genieten daarom allebei maar even van het zonnetje

Zalig !
Hoog met mooi uitzicht

Na afloop rijden we nog even langs het schoolmuseum dat jammer genoeg niet meer geopend is omdat er te weinig geld beschikbaar was. Het ziet er van buiten en van binnen nog steeds prachtig uit.

Oude schooltje
Het klaslokaal door het raam heen

We sluiten af met Fish en Chips in Bushmill. Idee was om dit in de pub te eten maar dat blijkt lastig. Wel zijn er hier een stuk of 7 take away’s. We eten dus uit een kartonnen doos maar het is zo vet dat het ons niet smaakt.

Ziet er lekkerder uit dan het was

Morgen gaan we vroeg op omdat we de Darked Hedges willen fotograferen zonder dat er bussen op staan 🙂

Geef een reactie